Czy życie w Warszawie może być przyczyną depresji? Kiedy szukać pomocy u psychologa?

Artykuł partnera

Ilość czasu poświęcanego na realizację innych niż celów niż zawodowe drastycznie maleje. Coraz rzadziej spotykamy się ze znajomymi, wolimy wymienić informacje na komunikatorze lub wysłać SMS-a. Brak prawdziwych i wartościowych relacji z bliskimi nam ludźmi coraz częściej wskazywany jest jako jeden z głównych czynników występowania zaburzeń psychicznych. Skupiamy się na pracy, praca staje się naszym całym życiem, a mieszkanie w wielkim mieście, które nieustannie pędzi, wcale nie sprzyja opuszczeniu takiego schematu. Robimy to niestety kosztem zdrowia, zarówno fizycznego, jak i psychicznego.

Higiena psychiczna

Praca w korporacji i przeprowadzka do wielkiej aglomeracji może spowodować zawirowanie w życiu osobistym. Aby zachować w tym wszystkim równowagę, konieczne jest zadbanie o siebie, zatroszczenie się o komfort psychiczny oraz o to, aby mieć dla siebie czas. Jest to oczywiste, ale niestety nie proste do realizacji. W przypadku, gdy trudno jest samodzielnie stawić czoła nawarstwiającym się problemom, często najlepszym rozwiązaniem będzie psycholog. Warszawa na szczęście jest miastem, w którym liczba najlepszej klasy specjalistów jest wysoka, dlatego dobór terapeuty najlepiej spełniającego nasze oczekiwania nie powinien nastręczać problemów.

Przyczyny depresji

Wśród czynników wyzwalających stany depresyjne oraz w konsekwencji chorobę, czyli depresję, wymienia się najczęściej traumatyczne przeżycie, np. utratę/śmierć bliskiej osoby oraz ciężkie lub przewlekłe schorzenie somatyczne (np. niedoczynność lub nadczynność tarczycy). Przyczyną mogą być również zaburzenia hormonalne, a nawet wpływ niektórych środków farmaceutycznych (np. leki na nadciśnienie, gruźlicę), niedobór witamin, szczególnie witaminy B6 oraz kwasu foliowego. Niestety szerokie spektrum czynników powodujących depresję uniemożliwia precyzyjne wyodrębnienie grupy tych, które bezwzględnie zawsze wywołują chorobę. Wśród przyczyn depresji wymienia się również predyspozycje genetyczne, jednak nie odkryto jeszcze “genu depresji”.

Objawy depresji

Należy pamiętać, że stany obniżonego nastroju pojawiają się u każdego i jest to naturalne, sytuacja staje się poważna, gdy psychiczny dołek trwa dłużej niż 2-3 miesiące. Od depresji można takie samopoczucie w prosty sposób odróżnić. O depresji można mówić dopiero wtedy, gdy smutek, rozbicie i apatia zakłócają codzienne funkcjonowanie. Z trudem przychodzi wykonywanie codziennych obowiązków, nauki, pracy, pojawiają się problemy ze snem, zaburzenia odżywiania. Wszystko, to co dotychczas sprawiało radość, przestaje cieszyć, poczucie pustki i beznadziei staje się wszechogarniające.

Takie objawy mogą się pojawić, ale nie muszą. Zdarza się, że osoby cierpiące na depresję funkcjonują na satysfakcjonującym poziomie, jednak choroba postępuje w ukryciu, przez co może w pewnym momencie całkowicie uniemożliwić egzystencję.

Do najczęściej występujących objawów mogących świadczyć o depresji zalicza się:

• zaburzenia apetytu – najczęściej jego brak,
• zaburzenia snu – bezsenność lub zwiększona potrzeba snu,
• zaburzenia uwagi i koncentracji,
• niezadowolenie, drażliwość,
• poczucie pustki, beznadziei,
• apatia,
• męczliwość,
• utrata dotychczasowych zainteresowań,
• niemożność odczuwania przyjemności,
• spadek lub całkowity zanik libido,
• myśli i czyny samobójcze,
• chroniczne bóle głowy.

Dodatkowo u kobiet może dojść do zaburzeń cyklu miesięcznego, a nawet braku okresu.

Współwystępowanie 4 lub więcej objawów koniecznie należy skonsultować z lekarzem. Depresja jest chorobą, którą można i trzeba leczyć.